Zagraj ten polski klasyk używając TYLKO 5 dźwięków!

Wielu początkujących gitarzystów uważa, że granie solówek to czarna magia zarezerwowana tylko dla wirtuozów, którzy spędzają z instrumentem po 10 godzin dziennie. Nic bardziej mylnego! Wystarczy zaledwie kilka dźwięków, odrobina wyczucia rytmu i w mgnieniu oka możesz zagrać jedno z najbardziej kultowych bluesowych solo w historii polskiej muzyki.

W moim najnowszym filmie udowadniam, że można zagrać uproszczoną, ale świetnie brzmiącą solówkę z legendarnego utworu “Kiedy byłem małym chłopcem” (Breakout), mając zaledwie podstawową wiedzę o gryfie.

Oto krótki przewodnik krok po kroku, jak się za to zabrać.

Krok 1: Twoja nowa tajna broń – Pentatonika b-moll

Aby zagrać tę solówkę, nie musisz znać na pamięć całego gryfu. Będziemy poruszać się w jednej, wygodnej pozycji, używając skali o nazwie pentatonika b-moll. Zbudowana jest – jak sama nazwa wskazuje – tylko z pięciu dźwięków.

To Twoja “piaskownica”. Zanim zaczniesz uczyć się konkretnych fraz z utworu, włącz metronom i po prostu pograj sobie te dźwięki w górę i w dół, by palce przyzwyczaiły się do odległości.

Krok 2: Złota zasada – Śpiewaj to, co grasz!

W moich lekcjach kładę ogromny nacisk na jedną, często pomijaną przez początkujących rzecz: nucenie.

Zanim Twoje palce zaczną bezwiednie biegać po gryfie, musisz usłyszeć dźwięki w głowie. Podczas ćwiczenia pentatoniki próbuj nucić każdy wydobywany dźwięk (spokojnie, to nie są wyścigi wokalne, nie musi być idealnie czysto!).

Dlaczego to takie ważne? Dzięki temu przestajesz grać mechanicznie z pamięci mięśniowej, a zaczynasz grać świadomie. Kiedy połączysz ucho z palcami, otworzysz sobie drzwi do prawdziwej, swobodnej improwizacji w przyszłości.

Krok 3: Solówka na części pierwsze (Na co uważać?)

Sama solówka składa się z prostych, powtarzalnych motywów, przypominających zagrywki samego B.B. Kinga (czuć tu mocny vibe utworu The Thrill Is Gone). Na co musisz zwrócić szczególną uwagę podczas ćwiczeń?

• Slide: Zamiast uderzać kostką dźwięk, dojeżdżamy tam palcem z wcześniejszego progu (np. wchodząc trzecim lub czwartym palcem na 10. próg na strunie B). To mały detal, który robi gigantyczną różnicę w brzmieniu!
• Wyprzedzenie rytmiczne: Uważaj, bo w bluesie nie wszystko zaczyna się idealnie “na raz”. W tej solówce często wchodzimy z frazą lekko zza taktu. Warto przed zagraniem włączyć metronom i po prostu to wyklaskać lub policzyć na głos: raz i dwa i trzy i cztery i…
• Ozdobniki to tylko upiększacze: Jeśli któryś ze slajdów na początku sprawia Ci problem, po prostu go wyrzuć! Myśl o rytmie jak o szkielecie utworu, a o artykulacji jak o ozdobach. Solówka zagrana prościej, ale trzymająca się rytmu, zabrzmi o niebo lepiej niż naszpikowana potknięciami próba wiernego skopiowania detali.

Krok 4: A co gra w tle? (Akordy dla chętnych)

Jeśli opanujesz solówkę i zechcesz pojamować ze znajomymi (np. na lokalnym jam session), warto wiedzieć, na czym opiera się podkład. Utwór bazuje na uproszczonym, bluesowym schemacie. Aby akordy brzmiały “stylowo”, zagraj je z siódemkami:

• Bm7
• E9 (lub po prostu E7)
• F#m7

Wystarczy wrzucić do tego prosty, pulsujący groove i gotowe! Możesz bawić się tymi akordami w kółko, podrzucając kolegom tło do ich własnych improwizacji.

Podsumowanie

Granie solówek naprawdę nie musi być frustrujące. Kluczem jest zwolnienie tempa, gra z metronomem i podzielenie większej całości na łatwe do strawienia “kęsy”. Zawsze najpierw stwórz melodię w głowie, a dopiero potem przenieś ją na gryf.

Gitary w dłoń!